मुस्कानभित्रको साँझ

124

मुस्कानको आवरणभित्र
लुकेको एउटा मौन आकृति,
बाहिर उज्यालो घामजस्तै,
भित्र साँझ कुर्दै बसेको मन।

सबैका अघि बलियो देखिने,
आफैँसँग मात्र थकान स्विकार्ने,
हाँसो बाँड्दै हिँड्ने ओठहरू
एकान्तमा आफैँलाई अँगाल्ने।

दुई धारको ऐना बनेको छु म,
एकमा संसार, अर्कोमा आत्मा,
एकले भन्छ “सबै ठिक छ,”
अर्कोले सोध्छ “साँचै ठिक छ त?”

तर यही दोहोरोपनमै
मेरो सौन्दर्य लुकेको छ,
कमजोरी र साहस मिसिएर
मानव बन्ने बाटो खुलेको छ।

कहिलेकाहीँ मौनताले नै
सबैभन्दा ठुलो आवाज बोल्छ,
नदेखाइएका आँसुहरूले
मनको तौल जोख्छन्।

पिताम्बर पौडेल
पृथ्वीनारायण क्याम्पस, पोखरा

प्रतिक्रिया दिनुहोस

ताजा अपडेट

मेरी आमा