सुनसान रातको आँसु झरेको छ,
भोटेकोसीको बस्ती आज शोकमा डुबेको छ।
बाढीले घर मात्र बगाएन,
कति परिवारका सपना पनि बगाएर लग्यो।

जताततै पीडाको आवाज छ,
आफन्त खोज्दै आँखाहरू थाकेका छन्।
को आफ्नो, को पराइ—
दुःखले सबैलाई स्तब्ध बनाएको छ।

आमा कहाँ होलिन्?
बुवा कहाँ हुनुहुन्छ?
सन्तान कहाँ छन्?
यी प्रश्नहरूले मन चिरेर जान्छन्।

आफ्ना मान्छे खोज्दै
परिवारका आँखाहरू बाटोतिर टोलाउँछन्।
तर जवाफ कतै छैन,
केवल मौनता छ, केवल आँसु छ।

कसैको घर छैन,
कसैको सम्पत्ति छैन,
विद्यालयका ढोकाहरू मौन छन्,
स्वास्थ्यका आधारहरू पनि टुटेका छन्।

वर्षौँको मेहनतले बनाएको संसार
एकैछिनमा उजाडिएको छ।
कसैको आँगन रित्तिएको छ,
कसैको जीवन नै अधुरो भएको छ।

यो मनको पीडा
म कसरी थामौँ?
यी आँखाका आँसु
म कसरी रोकौँ?

हे मेरो देश नेपाल,
तिमीलाई के भयो आज?
किन तिम्रा गाउँहरू रोइरहेका छन्?
किन तिम्रा आमाहरू सन्तान खोजिरहेका छन्?

भोटेकोसीको किनारमा
आज हावा पनि मलिन छ।
पहाडहरू चुपचाप छन्,
नदी पनि पीडाको कथा सुनाइरहेझैँ लाग्छ।

तर हे नेपाल,
यो अँध्यारो सधैँ रहनेछैन।
ढलेका घर फेरि उठ्नेछन्,
उजाड बस्ती फेरि बस्नेछ।

टुटेका मनहरू
एकअर्काको सहाराले जोडिनेछन्।
हराएका सपनाहरू
फेरि नयाँ पुस्ताले सजाउनेछ।

आज भोटेकोसी रोएको छ,
भोलि यही भोटेकोसी मुस्कुराउनेछ।
आज नेपाल दुखेको छ,
तर नेपालीको साहस कहिल्यै हार्नेछैन।

हे मेरो देश नेपाल,
तिम्रो पीडा हाम्रो पीडा हो,
तिम्रो आँसु हाम्रो आँसु हो।
तिमी उठ्ने दिनसम्म
हामी तिम्रो साथमा हुनेछौँ।

शब्दमा पीडा बोकेर,
देशको घाउमा आवाज बनेर—
यो कविता भोटेकोसीका पीडित परिवारहरूप्रति
हार्दिक समर्पण।

कवि परिचय
शंकर भण्डारी हाल अमेरिकामा बसोबास गर्दै आउनुभएका शंकर भण्डारीका लेख, रचना तथा कविताहरू विभिन्न माध्यमहरूमा निरन्तर प्रकाशित हुँदै आएका छन् । देशदेखि टाढा रहे पनि
मातृभूमिप्रतिको माया, नेपाली समाजका सुख–दुःख र समसामयिक घटनाप्रतिको संवेदना उहाँका सिर्जनाहरूमा निरन्तर झल्किन्छ।